Proefschriften Verpleegkunde

• Ouderen

• Ja

• Ja

When older adults are admitted to the hospital, their level of frailty is assessed. Frailty means that someone recovers less easily from illness, stress, or other major events. This occurs more often in older people. A frail older adult has a higher risk of problems during hospitalization, such as complications, confusion, death, or a longer stay in the hospital or a care facility.

To estimate this risk, healthcare professionals use screening tools, such as questionnaires or muscle‑strength tests. If someone appears frail, a specialist in geriatric care can conduct a more extensive assessment to determine whether frailty is truly present and in which areas. Frailty is not only about physical health; it also involves memory, mood, nutrition, mobility, and social support. The more of these areas are out of balance, the more vulnerable someone becomes.

Many different screening tools exist, but it is not always clear which one works best, whether they are used correctly, or whether they provide meaningful benefits for patients and healthcare professionals. This dissertation of Marian Winters includes several studies aimed at answering these questions.

In practice, the added value of frailty screening and follow‑up assessments appears limited. The right questions were not always asked, and the process often did not run optimally. Improvements are needed. Most importantly, we must truly get to know the patient — not only through scores, but also by listening to them and considering the perspectives of different doctors and nurses. This creates a complete picture that supports shared decision‑making and appropriate treatment choices

Wanneer oudere mensen in het ziekenhuis komen, wordt beoordeeld hoe kwetsbaar ze zijn. Kwetsbaarheid betekent dat iemand minder goed herstelt van ziekte, stress of andere ingrijpende gebeurtenissen. Dit komt vaker voor bij ouderen. Een kwetsbare oudere loopt meer risico op problemen tijdens een opname, zoals complicaties, verwardheid, overlijden of een langer verblijf in het ziekenhuis of in een zorginstelling.

Om dit risico in te schatten, gebruiken zorgverleners screeningsinstrumenten, zoals vragenlijsten of tests voor spierkracht. Als iemand kwetsbaar lijkt, kan een specialist in de zorg voor ouderen een uitgebreider onderzoek doen om te bepalen of er echt sprake is van kwetsbaarheid, en op welke gebieden. Kwetsbaarheid gaat namelijk niet alleen over lichamelijke gezondheid, maar ook over geheugen, stemming, voeding, beweging en sociale steun. Hoe meer van deze onderdelen uit balans zijn, hoe kwetsbaarder iemand is.

Er bestaan veel verschillende screeningsinstrumenten, maar het is niet altijd duidelijk welke het beste werkt, of ze goed worden toegepast, en of ze iets opleveren voor patiënt en zorgverlener. In dit proefschrift van Marian Winters zijn meerdere onderzoeken gedaan om hier antwoord op te geven.

De meerwaarde van kwetsbaarheidsscreening en vervolgonderzoek blijkt in de praktijk beperkt. De juiste vragen werden niet altijd gesteld en het proces verliep vaak niet optimaal. Verbeteringen zijn nodig. Het belangrijkste hierbij is dat we de patiënt écht leren kennen. Niet alleen via scores, maar ook door te luisteren naar de patiënt en de beoordeling van de verschillende artsen en verpleegkundigen. Zo ontstaat een compleet beeld, waarmee samen gekozen kan worden voor een passende behandeling.

• Uploading his/her dissertation and additional information the author agrees with publication on this website. The author should in advance obtain permission from any other copyright holders for publication on this site.